zondag 23 febr. MTB Aywaille

Normaal gezien stond nu zondag een uitdagende tocht in Kanne op het programma, maar door de onbeschikbaarheid van de lokale gids is er geopteerd voor een andere tocht en wel deze:

Toertocht in het avontuurlijke met single track bezaaide Aywaille. Het gaat hier om een georganiseerde tocht en onze Waalse zuiderburen kennende zal menig innerlijke mens dan ook verwend worden terplekke.

Afspraak nu zondag om 7u30 op de parking van de GB in Bilzen zodat er gezamenlijk naar dit bike paradijs kan gebold worden.

MTB Gulpen, mijn eerste keer in het bos

Een nieuw jaar, een nieuw start! Dit jaar heb ik (nvdr. Timothy) voor mezelf eindelijk de beslissing definitief hard gemaakt: start 2 mtb! Enerzijds om mijn dierbaar zomermateriaal enigzins te sparen, anderzijds door de attractie van het avontuur, de heldenverhalen, de modder, de bossen en de vrije wilde natuur.

In afwachting van een leuke Canyon instapversie werden de kriebels toch té hevig en overduidelijk naar de buitenwereld. Zo duidelijk dat ik zelfs spontaan tijdelijk werd gedepaneerd door semi-professioneel mtb’er Sir M.Wauters himself mij zijn oude mtb aanbood te gebruiken in afwachting van mijn nieuwe alu vriendin. Dit voorstel heb ik natuurlijk zonder dralen dankbaar aanvaard.

Intuïtief besloot ik snel de Gelo-agenda uit te pluizen en dadelijk afpraak te maken voor de eerstkomende rit die zou doorgaan op zondagochtend 12/01/2014 te Gulpen. Afspraak dus om 7.45 op de parking van de GB Bilzen voor mijn allereerste mtb ritje ever. Op het appél waren Danny, Renaat, Pierre, Evrard, Xavier, Johan en ikzelf.
Met het overladen van mijn fiets in de buidel van Everard’s Kangoo, kreeg ik hier en daar al enkele verontrustende opmerkingen mijn kant uitgeslingerd over de grootte van mijne achterblok. En inderdaad: wanneer ik de vergelijking maakte met de flitsende bikes van mijn collega’s, bleek dit inderdaad in vergelijking een soort van kabouterversie te zijn, niettemin ideaal voor op de weg…Slik.

Bij overmate van ramp, bleek het vandaag niet over zomaar een toertochtje te gaan maar over een ware alliantie tussen 2 clubs, opgezet door Xavier met enerzijds de die-hard doorwinterde Gelo mtb’ers én de mtb’ers van fietsclub Gulpen. Een verbond waarbij volleerde en ervaren mountainbikers hun Gulpener singletracks gingen showen in een kader van een heuvelachtig, bosrijk en drassig gebied. Een tandje extra achteraan zou dus absoluut geen overbodige luxe zijn…nogmaals Slik.

Het idee dat dit een toertocht zou worden waarbij ik mezelf op een rustige, serene manier kon introduceren in de kunst van het mtb’en en me vooral meester kon maken over een type fiets die ik tot nog toe nog nooit had bereden, kon ik nu wel met knikkende knieën definitief laten varen.
Na wat in- en overladen van fietsen en materiaal konden we op weg met een 4-tal wagens naar het Nederlandse Gulpen. In de wagen begonnen al snel de zenuwen door de keel te gieren, aangezien ik niet het type persoon ben dat een groep wil ophouden met geklungel van een rookie; waarschijnlijk had ik nooit overwogen om mee te gaan mocht ik niet geweten hebben dat het niet over een standaard toertocht ging. Maar goed ; “Niet voor watjes” stond in de aankondiging op de site. Deze uitlating wist me enigszins te vermannen.

Na aankomst en korte kennismaking met de Gulpenaren sprongen we op de fiets en doken we onmiddellijk het prachtige en vooral heuvelachtige en drassige landschap in. De rit begon dadelijk met een fikse helling; een voorbode van de +/- 700 hoogtemeters in een kleine 35 km.

Heel wat pech onderweg zorgde ervoor dat ik op regelmatige basis rustig terug op adem kon komen en zelfs de tijd had om takken, bladeren en kilo’s grond van tussen mijn versnellingsapparaat te prutsen: maar liefst 4 à 5-tal platte banden en zelfs een kettingbreuk kleurden mee deze rit.

MTB Gulpen

Om een geslaagde intro van een 15-tal km en enkele valpartijen te vieren besloot ik uit blijdschap het veulen in me los te laten en niet te willen onderdoen voor Bart door zowaar een wheelie te maken. Niet zomaar een wheelie; nee, bergop én op mijn voorste wiel, tot grote verbazing van enkele Gulpense gabbers, om inderdaad na deze zeer kortstondige ongeplande stunt keihard de grond op te flikkeren. Mijn eerste kennismaking met het Gulpense grind. Door de stromende adrenaline in de aderen voelde ik bizar genoeg geen enkele vorm van pijn, en sprong onmiddellijk terug recht om verder te ploeteren en zeker de groep niet onnodig op te houden. Na een tijdje bleek wel dat ik door mijn rechterhandschoen zat. Geen erg, ze waren toch intussen aan vervanging toe.

De Gulpenaren breiden nog enkele lokale lussen aan deze toch wel prachtige rit om zo tegen twaalven af te kunnen sluiten en nog even als Limburgers te verbroederen in de lokale kroeg. Daar bleek al snel dat je bij onze Noorderburen toch ook een oerbelgisch gerstenat dient te bestellen om je dorst te lessen.

Daags nadien blijkt dat mijn wheelie-stunt toch niet helemaal zonder gevolgen is: niezen, kuchen en zelfs diep inademen zorgt ervoor dat mijn longen en andere ingewanden tegen mijn gekneusde ribbekast worden gedrukt.

Een pijnlijke herinnering aan een mooie eerste mtb-ervaring.

Timothy ‘My Little Pony’ Cuypers

Zondag 12/01 biken in Gulpen

Dankzij Xavier en zijn Hollands Limburgse connecties zijn we uitgenodigd voor een mountainbikerit bij een lokale club in Gulpen. Een kans die we graag met beide handen grijpen om al die mooie en technische singletracks die de streek daar rijk is eens te verkennen. We spreken zondag af om 07u45 op de parking van de GB. De rit zelf zal een 40 à 45 km puur bikeplezier zijn. Ahja, enkel echte bikers op het appel zondag, geen watjes (nvdr. bikers die dus een wheelie kunnen maken zonder daarna op doktersconsultatie te moeten).

Eindejaarsrit 2013

Zo. Dat zit er weer op. We hebben allemaal opnieuw een fietsjaar overleefd. Elk met zijn (straffe) verhalen natuurlijk. En dat mag ook. Het zijn die verhalen die het zo mooi maken bij de donkere of blonde van het vat. En zo ook weer vandaag..

Met acht tekenden we present dezemorgen aan de Casteleyn. De dag begon al goed voor ondergetekende door pas om 8u40 te vertrekken in Kortessem. Gelukkig kon Xavier het ongeduldige peloton in bedwang houden en was ik al een stevige cartouche kwijt. Xavier nam het eerste deel voor zijn rekening en even buiten het centrum kon het modderfestival beginnen. We passeerden een eerste grote plas en achter mij was het al meteen jolijt. Mr. Johan Boelen had zich schromelijk van datum vergist en placeerde zijn nieuwjaarsduik één dag te vroeg! De toon was gezet.

IMG_5771

Het parcours ging richting Zutendaal en Evrard en ik namen de route over. Na heel wat geklauter op en af (en een tussenkomst van Rijdend Fietsatelier Johan) zat de fun er goed in. Zo goed zelfs dat ik mij ook eens wilde wagen aan een wheelie, in 2013 bijzonder gedreven gepromoot tijdens de Tour door Sagan en in Diegem nog door Meeusen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Na wat schuchtere pogingen en af en toe eens een meterke op het achterwiel besloot ik er vol voor te gaan. Op zowat het veiligste stukse bos trok ik eens goed aan het stuur en hoppa. Ne wheelie! Ik voelde me koning te rijk en wilde dit gloriemoment nog even laten duren en trapte nog wat bij.

En dat had ik niet moeten doen. Voor ik het wist zag ik mijn voeten én de fiets met op de achtergrond de blauwe lucht. Oei. Hier klopte iets niet. Meteen gevolgd door een rake slag vlak op de rug. Pijnlijk. Ik speel al dik 15 jaar geen voetbal meer dus wist niet meer goed hoe ik moest blijven liggen en overdrijven. Opstaan dus maar en terug die fiets op. Schots en scheef reden we verder.

IMG_5782

Het parcours bolde rustig verder richting de plas en het Genkse grondgebied. Na nog enkele mooie singletracks was het tijd om de café op te zoeken en het jaar uit te zwaaien met het gepaste gerstenat. En zo geschiedde.

Heren, het was een aparte en plezante eindejaarsrit. 2013 zit erop, op naar 2014 en goei benen!

IMG_5773

 

TT Zutendaal, 8 december

Vergeleken met vorig jaar was het velen beter. Plezant temperatuurke, een gezellige drukte en het parcours lag er voortreffelijk bij. Ook de Gelo opkomst was dik in orde met 9 man. Helaas zonder Downhill Steve die na zijn onfortuinlijke val tijdens de night ride er niet bij kon zijn. Aan de start spotte Evrard echter een interessante oplossing voor dit probleem (zie foto). Met dit karretje kan Steve dus volgende keer wel mee, geblesseerd of niet. Danny zal wel locomotief spelen, dan kan hem wat extra trainen.

IMG_5691

Overigens een zeer mooi tocht doorheen het groenste snoepje van Limburg. De track kunnen jullie hier bekijken op Strava, http://app.strava.com/activities/99194798

IMG_5729

Night ride #1

Gisterenavond was het dan zover. Gelo Sportief zou zich ook eens gaan wagen aan een nachtrit. Niet op de verlichte banen die ons Belgische netwerk rijk is, neen, het bos in. De complete duisternis. En dat mag behoorlijk letterlijk genomen worden, de maan scheen gisteren maar voor 8% (dank u Google).09bfae6c5d0c11e39dd2129055224ee3_8

Om 19u30 verzamelden we in Eik en de opkomst was de moeite; 7 bikers die de uitdaging aangingen. Goed ingeduffeld met buff’s en thermokledij. En natuurlijk de vrij indrukwekkende lichtbundels op helmen en sturen. Steven was nog niet verlicht en kon daarom een lampje van mij lenen. En weg waren we.

We reden naar Zutendaal en eens het Albertkanaal gepasseerd doken we het bos in. Een heel aparte ervaring. Een 7-koppige bende met evenveel lichtproductie als een voetbalplein baande zich een weg tussen de bomen en over hun wortels. Maar. Na amper 1,5km bos kreeg Xavier pech. Achterpad afgebroken en einde night ride. Ge kunt het zelf niet verzinnen. Zoals dat in een team hoort wandelden/bolden we samen terug naar de baan waar Xavier afgesproken had met zijn vrouw. We blijven het verbazend vinden hoe vlot zij ons kon vinden nadat Xavier enkel zei: ‘Komt ge mij halen? Ik sta in het bos.’ Chapeau!
Omdat mijn lamp het al aan het begeven was, kreeg ik de lamp van Xavier toegeduwd inclusief een extra batterij (en die extra batterij bleek geen overbodige luxe). Waarvoor dank!

Herstart dan. We vertrokken weer en het bolde goed. Dacht ik. Toen we een verharde baan overstaken trok Steven de remmen dicht en vertelde dat hij onvoldoende zag. Mijn geleend lampke gaf een te zwak licht en ook bleef die niet in de juiste positie staan. Dat ondanks een mega voelsprieten constructie met 86 colsonbandjes. Het was zelfs kunst. Maar helaas. Toen waren we nog met 5. 2 down, 5 to go.

Het moment van Evrard was aangebroken. Als een everzwijn in de nacht rook hij de heimat en zette koers richting Rekem. Plots dook hij rechts het bos in en vanaf toen was het opletten geblazen. Evrard rijgde de singletracks, risky afdalingen en pittige kuitenbijters aan elkaar. Plezant als ge de regio kent als uw broekzak (Evrard dus), iets spannender en uitdagender voor die wat pas een eerste keer in diezelfde broekzak komen kijken (Johan, Steve, Ferdy en ik). Maar het was dikke fun, en de kick was nooit veraf!

21c8ff125d1c11e3b0fd12440ac5900d_8

Nota: ergens tussen die singletracks reed Evrard zijn ketting in 2 stukken en vreesden we het einde voor de Hazefield Terror. Maar dat was zonder de ponstechnieken van Evrard gerekend, in no-time hing die ketting weer aan elkaar. Wat een machien die Evrard.

Nu hoor ik jullie al denken: Heeft Steve ongeschonden het einde gehaald? Awel, dat is hem helaas niet gelukt. Onze clubbodemonderzoeker heeft zowat in elke gemeente dat we passeerden een bodemstaaltje meegenomen. Het laatste staaltje werd ook nog eens een behoorlijk stevige, hopelijk is Kiezelsteve terug de oude zondag! Nog een nota, in de zomermaanden is het Kiezelsteve, in de wintermaanden Downhill Steve.

Op het einde trokken we nog een paar keer flink door om te eindigen in de garage van Evrard voor een frisse pint geflankeerd met een stevige dosis schele zever. Het was een plezante eerste ervaring met de nachttochten. Meer van dat! Om 22u46 arriveerde ik terug in Kortessem en dan volgt het zwaarste; het zorgvuldig poetsen van de bike in de nachtvorst. De liefde voor het materiaal moet er nu éénmaal zijn. En hey, laten we eerlijk zijn, een mooi gepoetste fiets bolt gewoon beter.

Gegevens Night ride #1:
http://www.strava.com/activities/98686837

TT Rondje Genk: Gregoor and friends…

Terwijl zijn kopman zich opmaakt voor een benefietcrosske voor het goede doel ergens aan een meertje in Mol, neemt de would-be (of was het wannabe) coureur die we ook wel eens liefkozend de kerel van Kortessem noemen het op zich om een lokaal toerke uit te stippelen rondom Genk.

Gevijven vertrekken we aan de Casteleyn en achter de brug in Munsterbilzen duiken we voor het eerst het bos in. Aangename vaststelling: het is minder baggeren dan oorspronkelijk gedacht. Meer nog, het ligt er relatief droog en snel bij, het fungehalte gaat meteen een heel stuk de hoogte in. Bij momenten zit de vaart er aardig in, zeker bij de minste vorm van reliëf… maar en dat is mijn persoonlijke tweede aangename vaststelling: de benen zijn zowaar weer min of meer wat ze moeten zijn.

De banden staan ietwat harder dus bij de steile stukken is het af en toe net wel of net niet omwille van een tekort aan grip maar dat kan de pret niet drukken. Gezwind vliegen de kilometers voorbij. Vooral het stukje naast de terril is een beauty van een singletrack. Ik heb de bochtjes niet geteld maar het zullen er niet veel minder dan 50 geweest zijn op goed 2 à 3 km. Leuk als je je bochtentechniek wil bijschaven, minder leuk als je in plaats van op een communicantenfiets op een 27,5″ (650B voor de hardcore kenners) laat staan op een 29″ fietst. Daarmee is dan wellicht ook het enige nadeel bewezen. De conditie van de man in kwestie daarentegen is van die aard dat we dan eindelijk min of meer kunnen volgen.

Plezant detail: de voorzitter waant zich in Eisden en gaat resoluut op zoek naar de marktkraam van Martine (euh, terril, C-mine, Eisden?), misschien dat hij toch beter een ontbijt had genomen voor het vertrek…

Na het technisch gedeelte besluiten we dat het mooi geweest is en opteren voor een stukje verhard tot Bilzen. Daarbij loopt de snelheid al gauw op tot 34-35 km/u hetgeen voor ondergetekende bij momenten net iets teveel van het goed is. Voordeel: je bent snel terug in de Casteleyn waar de donkere Leffe staat te wachten.

Mijn conclusie: organiseer op dit ritje een toertocht en je hebt een instant klassieker met een pak deelnemers. Wie er dus niet bij was… see you next time!