Over garminator

κατα τον δαιμονια εαυτου

Hohlsteinquelle & Rammstein

“Sie muss nicht schön sein,

Sie muss nicht klug sein,

Sie muss nicht reich sein,

Kein Modell mit langen Schritten,

aber dicke…”

We zijn nog maar een kilometer onderweg of het extra concert van Rammstein op 3 augustus volgend jaar is al de revue gepasseerd. Wij, dat zijn voor de gelegenheid een viertal bestaande uit Johan “De Kleene” Thijsen, Alain “Alainkes” Ketelslegers, Johan “McGyver” Boelen en uw nederige dienaar Souvie.

Onze bestemming voor vandaag: de Holsteenbron (Teut, Zonhoven). Dan weet elke rechtgeaarde Mofo dat het een afwisselend ritje wordt, technische stukskes, single tracks, zand, van alles lekkers samengegooid in één parcours van 55 km.

Toegegeven: de beentjes voelen vandaag eerder loom aan, de temperatuur en de hoge vochtigheidsgraad zorgen niet direct voor een beter gevoel bij het aansnijden van de eerste onverharde passages. De Kleene rijdt rond met een lege drinkbushouder, een frisse drinkbus staat thuis proper op de tafel te blinken, ik ben blij dat ik mijn camelbakske extra gevuld heb.

Bij het Zillebos zit ik al uit koers maar blijkbaar ben ik de enige. Conclusie: de garmin connect gpx en die van routeyou zijn niet dezelfde, ik ben de jos want mijn 3 kompanen hebben allemaal het routeyou bestand gedownload, dan maar zonder gps. Achter het Zillebos moeten we over de traditionele omgevallen boomstam en vervolgens een beetje lager over een kleiner stammetje gevolgd door een 90° bocht links waarbij er een boom in de weg staat. Dat gaat maar net goed in mijn geval, 2 keer geen schoonheidsprijs en net geen bodemstaal.

Via het Kolderbos en de Melleberg bereiken we Genk, vandaar gaat het met een deftig tempo richting moskee in Winterslag. De singletracks liggen er droog bij maar de bladeren bedekken wortels en andere hindernissen, concentratie is de boodschap.

Via de Zonhoverheide bereiken we zo stilaan de Teut waar we door allerhande werkzaamheden ook verplicht zijn om van het parcours af te wijken. Het zand heeft er alleszins al slechter bijgelegen, alleen de snelle bochten in los zand zijn tricky maar Johan B. demonstreert In ware Georges Jobé-stijl hoe het moet, 1 voet uitgeklikt, been gestrekt en volle gas door de bocht.

Op de terugweg passeren we nog over de zandduin van Boxberg, ook daar hebben ooit we al meer gesukkeld in het zand, In eerste instantie willen we van de trappen aan de kerk afrijden maar volgens Johan T. zijn ze plots steiler dan vroeger. Zou het ook kunnen dat we op één jaar tijd wat verstand hebben bijgekweekt, Johan? Niemand voelt zich geroepen om te bewijzen dat ze toch niet steiler geworden zijn.

Via de Maten en het Diepenbekerbos nemen we de steile helling voor de sluis over het Albertkanaal. De benen voelen nog redelijk deftig, het gemiddelde ligt dan ook beduidend lager dan vorige week. in sneltreintempo vliegen we langs de Kaatsbeek om als laatste hindernis door het bos van Schoonbeek te crossen.

We raken mekaar kwijt op de singletrack achteraan het bos. Ik moet stoppen met een tak in het voorwiel waardoor ik ei zo na overkop ga. Meer dan een beetje lak van de carrosserie valt er uiteindelijk niet te bespeuren als we aanschuiven op het terras van de Casteleyn waar ook de “baanjanetten” (Mofotaal voor wegwielrenners) inmiddels gearriveerd zijn.

Hoog tijd voor post-ride hydratatie en op naar de volgende!

GEMOCO #bilzengasgeven

Zondag 23/10/2022

Dat eind oktober ons nog zou verrassen met nazomerse temperaturen was eerder onverwacht, gezien ook de MoFo’s die op zaterdag kwamen opdagen getooid met typische herfstattributen in de vorm van mouwkes, beenstukken, vesten en wat al niet meer.

Blijkbaar had alleen ondergetekende met meer dan een slaperig oog gekeken naar de thermometer die des ochtends al vlot boven de 12° steeg. Herkansing dus op zondag waar de eerste editie van de Gemoco MTB TT op het programma stond, het beloofden 45 warme kilometers te worden (deze keer stonden ook Danny en Steven met korte broek aan de start).

Onderweg naar de start werd er al wat gekeuveld over het tempo van de nog te rijden rit, ja, eenieder was het erover eens, we gingen er een gezapig tempo op na houden want <insert all kinds of silly excuses here>.

Niet dus.

We waren nog maar net vertrokken of daar vlogen we al over de Hazefield terror-track die intussen van een eerder technisch singletrackje nu al bijna herschapen was in een MTB-autosnelweg. Op tempo ging het over het kanaal richting de eerste technische passages om daar fluks…aan te schuiven want niet iedereen – en ik druk me voorzichtig uit – kon beschikken over dezelfde technische capaciteiten. Dit noopte ons ongeduldig groepke tot het nemen van een paar short-cuts waardoor het tempo zeker niet omlaag ging.

Het ging op en het ging af en vervolgens ging het weer op – hetgeen ook bevestigd werd met de bordjes: “Pittige helling”, thank you for captioning my suffering – die we te pas en nogmaals te pas tegenkwamen. Na de bevoorrading (van prima kwaliteit by the way) ging het dan richting Eigenbilzen alwaar menigeen bij de beklimming van de talud al kon vaststellen dat de bandendruk toch wat te hoog was. Via de perenput ging het dan omhoog naar de Beekomstraat en zo richting Mopertingen. Danny Schroyen, die eerder al eens zijn ketting in frut had getrapt kreeg ook nu weer af te rekenen met kettingproblemen met als gevolg een welgekomen adempauze.

Die was van korte duur want nadat Johan Thijsen al zijn materiaal had weggestoken (intussen van god en klein pierke verlaten) moest ons talent in pocketformaat de aansluiting maken en jawel, de “kleene” ging op zijn elan verder. Ik hing als een soortement vlag aan het wiel van Alain die er ook nog in geslaagd was de aansluiting te maken. In Hoelbeek gaf onze kopman niet af, onze achtervolgers dachten in de afdaling het gat te verkleinen maar ze waren eraan voor de moeite want bergop bleef het tempo stevig. Het Munsterbos lag nog op ons te wachten maar ook dat was een maat voor niks.

Zo vlogen we – na een laatste effortke van de kleene – het terrein op van Gemoco waar de organisator ons nog bedacht met enkele schitterend aangelegde hinderniskes die door de ene al vlotter dan de andere overwonnen werden.

Afsluiten deden we op gepaste MOFO-wijze in de voor de gelegenheid aldaar opgerichte tent, er waren bonnekes, er was bier, er was muziek en er waren MoFo’s in da house… daar behoeft verder geen tekeningetje bij gemaakt te worden, zeker?

Ferm ritje met dank aan de Flochers! En oh ja: wie er niet bij was, had ongelijk. Zeg dat Souvie het gezegd heeft.